۩ وجــــــــــــــــــود ۩

شهرداری منطقه (؟) تهران / داخلی / روز  ساعت 9/15 دقیقه است دو فرد میانسال در سالن شهرداری منطقه سرگردان دنبال یک اتاق می گردند . روبروی تابلویی می ایستند و شماره ی اتاق را پیدا می کنند . امور ایثارگران ! _ ول کن فایده نداره ؛ آخرش مثل همیشه میشه ! _همین جاس ته سالن چند دقیقه بعد ، هر دو مرد به اتفاق فردی دیگر که به نظر مسئول می رسید به دفتر روابط عمومی رفتند . مسئول : اختیار دارید حق با شماست ! اینجور موقع ها که کسی منو اذیت می کنه می گم گور بابا .... همینطور دور می شوند و من دیگر صدایشان را نمی شنوم . یکی از دو مرد می خندد و دیگری فقط همراهی شان می کند . 9/26 / همانجا / همان روز آقای مسئول جلوتر از دو مرد  ، با سرعت و عصبانی از اتاق خارج می شود . یکی از دو مرد دنبالش می دود و دیگری هنوز هم بی تفاوت است . _ عزیز من ..... دکتر ...... یه لحظه صبر کن .... _ چی رو صبر کن برادر من .... اگه اون جانبازه منم جانبازم ..... دلیل نمیشه این حرفو به من بزنید ...! اون آقای بی تفاوت هم هنوز صحبت نمی کنه ، الان که دقت کردم می بینم یه دست نداره  و او با همان ...

نمایشگاه کتاب پایان یافت و اکنون همه در حال مروری بر کتاب های خریداری شده شان می کنند . اصولا کتاب خوانی در حوزه ی اجتماعی ، سیاسی ؛ اگر یک طرفه باشد و فرد خواننده تنها و تنها از یک سو به موضوع اجتماعی ، سیاسی مورد تحقیق نگاه کند با مشکلات فراوانی رو به رو خواهد بود . یکی از این مشکلات که اکنون گریبان گیر جامعه ی ما شده ، “یک طرفه به قاضی رفتن” یا به زبانی دیگر “دفاع یا نقض کورکورانه ” است . متاسفانه مسئولان جمهوری اسلامی به خوبی واژه ی فرهنگ سازی را به کار می برند و در مقابل به بدترین شکل ممکن اقدام به فرهنگ سازی می کنند. بسیار خوب و  بسیار بد نشان دادن ؛ یا سفید و سیاه نشان دادن یک موضوع را نمی توان باور کرد . جوانان و اکثریت جامعه ی کنونی ما این مسئله را باور نمی کنند و در مقابل این گونه حمله ها ( یا به قول آقایان رهنمودها ) به تفکر و علاقه ی جوانان حالتی حجومی میگیرند و در مقابل این رفتار ، آنها نیز کورکورانه از موضع خود دفاع می کنند و اینگونه منطق گفتگو و احترام به مخالف از سوی دو طرف نادیده گرفته می شود .