۩ وجــــــــــــــــــود ۩

پس از مدتها خاموشی ؛ با هزاران هزار امید و آرزو دوباره که به فعالیت دانشجویی برمیگردم ، شاید حتی فکرش هم به ذهنم خطور نمی کرد که تعریفِ دانشجو تا این حد دست خوش تغییر شده باشد . پس سری  به میعادگاه جمع آوری مقالاتِ به اصطلاح دانشجویی میزنم ! ویکی پدیا می گوید :  " دانشجو از دو کلمه ی « دانش » و «جو» تشکیل شده است . وظیفه اصلی دانشجو جستجوی علم برای پیشرفت جامعه بشری و نیز شناخت بهتر از هستی می‌باشد . " پس گویا من در اشتباه نیستم و این صدای فاصله هاست که گوش بیداران را کر کرده ! همیشه و همیشه یکی از دغدغه های اصلی فعالین دانشجویی جنگ با نابخردی به اصطلاح دانشجویانی ست که با دلیلی غیر از جستن دانش وارد جامعه ی دانشگاهی کشور می شوند . از یک سو عده ای با زمین و زمان در جنگند تا یک کرسی برای احقاق حقوق همین دانشجویان بدست بیاورند و در سوی دیگر عده ای که گویا در دنیایی دیگر زندگی می کنند با نگاه خیابانی و پاساژگونه به دانشگاه ورود می کنند . معذرت می خواهم که دیگر نمی توانم شعار سپید بدهم و از دانشجوی بیدار و عزت و شرف بگویم ! که این حقیقت سیاه چونان طنابی به دو...

فاصله را دوست دارم . گویا این فاصله هاست که زیبایی می بخشند به نداشته هایی که آرزوی داشتن شان زندگی ات را شیرین می کنند . چه خوب می شود که بشود گریخت از این سرای اجباری که نامش را دنیا نهادند . دنیا این طفل سراسر دغدغه که در سینه اش هزاران هزار درد نهفته و این اوهام است که ایستاده و تنها نگه دارنده ی اوست . چه خوب است غرق در اوهام شدن و زیبا دیدن و . . . با فرهاد و احمد شاملو هم دل می شوم و می بینم که در یک شب مهتابی ، صاحب شب به خوابم بیاید ؛ من را کوچه به کوچه به باغ انگور و آلوچه می برد . دل به درّه ها و صحرا ها سپردیم و از همه چیز و همه جا دور شدیم . رفتیم به همانجا که شب ها ، پشت بیشه ها ، با ترس و لرز یک پری پایش را در آب چشمه می گذارد و موهای پریشونش رو شانه می کند . باید باز همان مهتاب یک شب به خوابم بیاد و من را با خودش به ته همون درّه ببرد . . . می برد ! می برد تهِ تهِ تهِ همان دره که شب ها تک درخت تنهای بید با همان استقامت همیشگی که هنوز از ترس باد نلرزیده ، شاد و پر از امید ؛ دستش را با ناز بلند می کند که ستاره ب...

- نجات شکوندی مرخص! اسبابا جمع ! چیزی جا گذاشتی به مسئولیت خودت! شنیدی نجات شکوندی ؟ تکرار کن! - مسئولیت خودم - که چی؟ - چیزی جا نزارم - چیزی جا نمیزاری ! پس خریت ! من جای تو بودم چیزی از اینجا با خودم نمی بردم ! نجات شکوندی ! یه عکس بود زده بودی سینه دیوار - زنم - بزار باشه

ما اینجا ضیافت داریم ! هممون مهمون آ سید جلالیم . . . این بالا ؛ قهوه خونه جعفر . *سیزده 59

کلمات از بدو ورودشان از خیالات و توهمات به دنیای واقعی بیرون ، از خجالتِ آنچه را که واقعیت می پنداشتند آب می شوند ولی جاری نمی شوند . حال آن آب یا یخ می شود و بر زیر پایم می افتد و مرا با سر بر زمین می زند تا بیدارم کند یا بخار می شود و به ابرهای توهم می پیوندد و این امید واهی را ادامه می دهد . قلمم این تنها یاور سکوتم ؛ تا به امروز توانسته از جاری شدن و رسوایی نجاتم دهد و توهماتم را طولانی تر کند . یاور سکوت ؟ چه سکوتی که برایم نه اعتراض بود ، نه رضا و نه الهام بخش وحدت ! تنها و تنها عذابی بوده و هست بی انتها ؛ که پایانش را نه خود می دانم و نه خدا . تنها راه نجات زمان است که بگذرد و نجاتم دهد از این مرداب که هرچه فرو می روم بیرون آمدن از آن سخت تر و نا ممکن تر می شود و شاید رهایی از این بند در چرخش کلید کلمات در قفل سکوت باشد و . . .

برای هر روزمان ؛ از تنها و تنها یک روزتان درس بگیریم کافی ست ------------------------- ---------------------------- -------------------------- کمی که بیشتر نگاه می کنم ؛ می بینم شاید یک لنگه اش همان کفش هایی باشد که کودکی ام رهایشان کردم

شاید شاید شاید بچه تر از این حرفها بودم ! نیمه ی شعبان که می شد واسم خیلی جالب بود .  همه می خندیدن  ، همسایه ها شاد بودن و به هم نذری می دادن . امید رو تو چشمای همه می خوندم . شادی رو تو لباشون می دیدم . اون موقع ها روی نیمه شعبان دید دیگه ای داشتم . یه روزی بود که توی اون روز از کنار هرکی رد میشدی بوی امید می داد ؛ بوی عشق و بوی صبری شیرین . . . انگار همیشه نیمه شعبان ها مردم مثل بعد بازی ایران – استرالیا بودن . . . اما امسال . . . من تغییر کردم یا واقعا این چیزی که میبینم حقیقته ؟ کوچه به کوچه ؛ محله به محله که میگذری مردم رو می بینی . همه بیرون اومدن . محله به محله که میری سبک جشنها فرق میکنه . درصد آبِ شربتهای نذری را بالاتر برده اند ! این را میشود از رنگ شربتهای نذری که بین مردم پخش میشد فهمید . بیشتر به سفیدی میزدند تا نارنجی و قرمز ! ظاهرا همان جشنهای هرساله است ولی من که فرق خیلی زیادی بین شان میبینم . این کجا و آن کجا ؟ اسپندهای دود شده خفه ام میکنند و با صدای مداحانِ بله چی کر می شوم . . . کارها همان کارهای همیشگی ست ؛ آذین بندی...

گفتند : بر مجنون و دیوانه قلم نیست !  گفتم : قلم را یا مجنون می چرخاند یا بر مجنون می چرخانند ! بی شک جز این اگر باشد هفت تیرکشی غورباقه در آن مدینه ی فاضله ی شما هم جز در راستای تحقق آرمان های پیر نخواهد بود . . .  * : بر دیوانه قلم نیست .

اگر شما حاکم کشوری بودید که در آن موج نارضایتی علیه شما تبدیل به یک فاجعه برای کاخ قدرت تان به شمار می رفت کدام راه را انتخاب می کردید ؟ مردم رابه سمت انقلاب علیه خودتان می راندید یا اصلاحات ؟ دگرگونی های یک شبه که با آشوب و بلوا همراه است و شور انقلابی و خونخواهی گاه آرمان هایی را زیر پا می گذارد که برایش قیام کرده اید . هنوز کسانی هستند که با پز روشنفکری ادعا می کنند ما مثل انقلابی ها و دیکتاتورهای زمانمان نیستیم که برای بدست آوردن آنچه مطلوبمان است ظالم را مورد ظلم قرار دهیم .  ولی بعضا وقت عمل که می رسد چنان درنده خوی با گفتمان اصلاح طلبان برخورد می کنند که یادآور عصر توحش می شود . کسانی هستند که خواهان دموکراسی هستند و نمی دانند در تعاریف علمی سیاست راه رسیدن به زندگی دموکرات دگرگونی آرام آرام و دموکراتیک نهاد های جامعه است .  نه خونخواهی ما صندلی سنا می شود و نه لعن و نفرین ما نهاد مدنی برای جامعه ی مطلوب ! به هر حال ؛ هر حکومتی مجبور است برای نشان دادن مردمی و دموکرات بودن جامعه با فعالیتِ فعالینِ خواهان اصلاح موافقت کند و حتی گاهی مجبور است تن به اصلاحات خود...

این بردگی ، که بندگی می نامیم دل نوشته ای بی ربط از زمین و زمانِ دل بی درد این روزهای من : الحق که روزها می گذرند و حادثه ها ناجوانمردانه بر ما فرود می آیند . و این زندگیست که ما ناجوانمردان ، ناجوانمردانه ساختیم و آن را بر اکثیرت غریب به اتفاق تقدیر پرستان اجبار کردیم . و این زندگی . . . و این زندگی که از او جز نامی باقی نمانده و این بردگی ، که بندگی می نامیم و با افتخار می گوییم تمام عمر بنده بودیم . با افتخار روز را تا شب بندگی میکنیم تا لقمه ای شود در دهان  .  و بی حرمت دهان هایی که لقمه ها را باج می پندارند برای نهان ساختن حرف دل . . . و این دل . . . و این دل که به حصر عقل درآمده ! و برای آزادیَش باید دهان را یک طرفه کرد تا باجی واردش نشود و روز به روز نحیف شود . آنقدر نحیف که آب از عقل کشیده شود و عقل ، نحیف تر از تن گردد و آنگاه است که می توان به آزادی دل امید داشت . قبل از طرح مساله صورت مساله پاک شده است و قبل از خواندن پاسخِ مساله ، با خودکار قرمز روی آن خط می کشند . به نون و قلم قسم ، که این گفته ها توجیهات شاگردی نیست که می نالد و...

                    برای دختران فیروزه ای  نوشته ای به مناسبت هشتم مارس و برای تمامی زنانی که تنها حق شان را طلب می کنند زن بودن چه جرم ننگینی است ؟! هشت مارس است و مینویسم . . . می نویسم به دخترانی و زنانی که واره را در روستاهای ایران بنا نهادند تا توسطش اتّحاد و همیاری زنان ایرانی را به رخ عالمیان بکشند . می نویسم برای مادرم ، خواهرم ، خاله ام ، دختر عمه ی 5 ساله ام . به مادرم که حسرت جوانی کردنش در جنگ و انقلاب پوسیده شد . به خواهرم ؛ یک دهه هفتادی که در راه آینده ی نسلش می سوزیم تا بسازند . به خاله ام که به دخترش میاموزد که چون شوهر آینده اش و خلقیاتش مشخص نیست جوانی نکند ، تا سوژه ای برای دعوا به دست آن مرد زندگی ندهد . به دختر عمه ام که در این سن از من بیشتر می فهمد و آینده نگر است . چون از عمه ام می پرسد : « مامان منم باید عروسی کنم ؟ با کی باید عروسی کنم ؟ » می نویسم به دختری در مترو که این بار برای زود رسیدن مجبور است در قسمت زنانه سوار نشود . از نگ...

به مادرم میگم یه کم پول بده ، واسه خونه خرید کردم دیگه پول ندارم ! با خونسردی میگه ندارم ولی من الان دیدم بابا سه تا تراول 50 تومنی بهش داد . به بابام میگم یه لحظه سویچ ماشینو بده می خوام برم دانشگاه دیرم شده ؛ میگه بنزین نداره ! ولی من خودم دیدم یه ساعت پیش از آقا رضا بنزین گرفت ، نشون به اون نشون که به جای پول بنزین برنج ورداشت . کشته شد گفتن بسیجی بود ولی من خودم عکسشو با منتظری دیدم  . گفت جاسوس ما بوده پیش منتظری ولی همزمان یکی دیگه گفت عکسه مونتاژبوده . گفت 300 – 400 نفر تو خیابون بودن و یکی دیگه گفت 150 تاشون دستگیر شدن اونوقت دادسرا میگه 1500 نفر دستگیر شدند . از طرف دیگه یکی میگه همه شون واسه خرید عید اومده بودن . البته این قابل فهم تره چون همه جای دنیا دو سه نفری موقع خرید عید کشته میشن و کتک می خورند و این رسم از ایام قدیم به ما ارث رسیده که یک ماه و 5 روز قبل عید همه برن خرید عید . من و خانواده ام که همیشه از انتشارات گاج لباس می خریم آخه بابا کارت تخفیف داره . یه برادر ارزشی اومد به یه خبرگزاری ارزشی مصاحبه کرد بعنوان خبرنگاری که به جرم عکاسی کتک خورد ا...

مثــل هر روز سوار مترو بودم و سرم تو لاک خودم بود . مشغول کتاب خواندن شده بودم تا نفهمم مسیر چگونه به پایان می رسد . ولی در همین حال اتفاقی رخ داد که فهمیدم گویا این مسیر را پایانی نیست . از کولی ها زیاد شنیده بودم و در خیابان های شهر به وفور دیده بودم . اکثرا کودکی شیر خواره ، خردسال به همراه دارند . نفس پشت نفس به این زندگی اضافه می کنند و تا کمی بزرگتر شود و از وسیله ی درآمدزایی به نان آور تبدیل گردد . تا قبل از این اتفاق همیشه با خود فکر میکردم عامل این نوع زندگی تنها و تنها فقر است و حکومت و دولتهایش باعث این پیشامد ها هستند تا اینکه آن روز در مترو . . . مجسمه مادر کاری از ؛ دکتر زهرا رهنورد  دو زن کولی به همراه دو فرزند که یکی از آنها به تازگی راه رفتن آموخته بود وارد قطار شدند . گیوه بر پا داشتند و کودکانشان پا برهنه بودند . چادرشان را به صورتی که انگار تبدیل به مـُــد این قشر شده بر سر کرده بودند و دست و روی آنها و فرزندانشان نشان از قهرشان با نظافت داشت . با خودم آهی کشیدم و گفتم لابد از فقر است و درد گرسنگی آنها را از نظافت دور . . . چون ایستگاههای اول بود و...

انقلاب در لغت به معنای زیر و رو کردن است و ما زیر و رو شدن را در انقلاب ۵۷ ایران به خوبی مشاهده کرده‌ایم. هرچند عدهٔ زیادی از جامعه‌شناسان نام انقلاب را برای تحولات سال ۵۷ در ایران مناسب نمی‌دانند و بر این باورند که انقلاب ایران تمام نظریه پردازی‌های جامعه‌شناسی در مورد انقلاب در جهان را زیر پا گذاشته است . انقلاب‌های صورت گرفته در کشورهایی چون روسیه، چین و فرانسه جزو موفق‌ترین انقلابهای تاریخ بشمار می‌روند. در قرن بیستم کشورهای جهان سومی نیز دست به انقلاب زدند که اکثرا موفق شدند. کشورهایی نظیر کوبا، ترکیه، مصر، ویتنام، ایران و ...  انقلاب‌ها اکثرا از نا‌رضایتی‌های اقتصادی آغاز می‌شوند و مردم اکثرا در مواقع انقلاب بسیار احساسی، خشمگین و اکثرا بی‌هدف به مبارزه با حکومت دیکتاتور می‌پردازند. بی‌هدف بودن آن‌ها به این دلیل است که اکثرا تنها و تنها به سقوط حکومت فعلی فکر می‌کنند و وقتی انقلاب به سرانجام می‌رسد، آنجاست که شاهد هرج و مرج و پست طلبی گروههای انقلابی هستیم . رادیکالیسم هم قبل از انقلاب و هم بعد از آن به دو شکل مختلف دیده می‌شود و هر دوی آن مورد سوء استفادهٔ گروه‌ها ق...

در بحبوحه ی هفت رنگی بی رنگین کمان و بادی که ما را به هر سازی می رقصاند ؛ یک رنگی طلب می کنم . . . یک رنگی را می پسندم  چون نمی خواهم با هر وزش نسیمی و هر بادی که مشخص نیست دندانش را برای جهت دهی به کدام بیدی تیز کرده است و به لرزشم امید بسته است بلغزم . در حجوم بادها و رنگها دنبال سر پناه نمی گردم ؛ که رسم زمانه به من آموخت : سرپوش و دستان خودم بهترین سرپناه است و حتی ذره ای امید بستن بر چترهای چینی حماقت محض است . پس حماقت نمی کنم و دستانم را بروی سر میگیرم ؛ نه از ترس اینکه باران رنگها سرم را خیس کند نه . تنها و تنها به امید روزی که دستهایم را بالای سر بگیرم ؛ این خفت و زخم زبان دوست و آشنا را به جان خریده ام . راه را می پیمایم و نه از نوش دارو خبریست و نه از نوشِ ره طی شده که چندیست مزد کسانی که راه را می پیمایند . راه را با هدف پیش می روم و همه ی سنگلاخ ها را به جان خریده ام . اما نمی دانم چرا نه آوای خوش آمد راه را می شنوم و نه نمایی از پایان راه را میبینم . خروار خروار نا امیدیست که پشت وسیله های نقلیه شان در حال برگشت هستند . سر راهشان تا مرا می بین...