انقلاب اعراب

-

انقلاب در لغت به معنای زیر و رو کردن است و ما زیر و رو شدن را در انقلاب ۵۷ ایران به خوبی مشاهده کرده‌ایم. هرچند عدهٔ زیادی از جامعه‌شناسان نام انقلاب را برای تحولات سال ۵۷ در ایران مناسب نمی‌دانند و بر این باورند که انقلاب ایران تمام نظریه پردازی‌های جامعه‌شناسی در مورد انقلاب در جهان را زیر پا گذاشته است.
انقلاب‌های صورت گرفته در کشورهایی چون روسیه، چین و فرانسه جزو موفق‌ترین انقلابهای تاریخ بشمار می‌روند. در قرن بیستم کشورهای جهان سومی نیز دست به انقلاب زدند که اکثرا موفق شدند. کشورهایی نظیر کوبا، ترکیه، مصر، ویتنام، ایران و... 


انقلاب‌ها اکثرا از نا‌رضایتی‌های اقتصادی آغاز می‌شوند و مردم اکثرا در مواقع انقلاب بسیار احساسی، خشمگین و اکثرا بی‌هدف به مبارزه با حکومت دیکتاتور می‌پردازند. بی‌هدف بودن آن‌ها به این دلیل است که اکثرا تنها و تنها به سقوط حکومت فعلی فکر می‌کنند و وقتی انقلاب به سرانجام می‌رسد، آنجاست که شاهد هرج و مرج و پست طلبی گروههای انقلابی هستیم.
رادیکالیسم هم قبل از انقلاب و هم بعد از آن به دو شکل مختلف دیده می‌شود و هر دوی آن مورد سوء استفادهٔ گروه‌ها قرار می‌گرد. قبل از وقوع انقلاب گروههای تند رو می‌توانند با استفاده از از نیروهای رادیکال اهداف خود را پیش ببرند و برای به سرانجام رسیدن انقلاب توسط این نیرو‌ها اقدام به ایجاد اغتشاش، هرج و مرج و درگیری نمایند.
همانطور که این روز‌ها در انقلاب اعراب شاهدش هستیم؛ نیروهای انقلابی در کوتاه مدت دست به تظاهرات زدند و به اهداف خود تقریبا دست یافتند. تا لحظهٔ نگارش این متن دولت موقت تونس تشکیل شده و مردم وارد درگیری‌های بعد از انقلاب شده‌اند و در مصر هم آقای مبارک از دولت خواسته که استعفا بدهند. . .



الجزیره و العربیه اتفاقات را زنده به تصویر کشیده‌اند و تانک‌ها در خیابانهای شهر در رفت و آمد هستند ولی گویی دو طرف، مخصوصا نیروهای پلیس پس از چهار روز دیگر کمتر حوصلهٔ درگیری را دارند و...
مقایسهٔ این اتفاقات با حوادث سال ۸۸ ایران منطقی نیست. در رفتار مردم ایران نیز هیچ نشانی از میل به انقلاب یافت نمی‌شد. حال بماند که جنبش سبز بعد از انتخابات تبدیل به سند ملک پدری برخی از واشنگتن نشینان «دارم می‌ام به تهران» و گروههای به اصطلاح اپوزوسیون در حال فروپاشی شد که بدنبال سوق دادن این جنبش مردمی به سمت مطلوبشان بودند.
کشور تونس و مصر دارای دیکتاتوری قدمت داری بودند که هم در عمل و هم در حرفشان تعاریف دیکتاتوری به وضوح هویدا بود. ولی در ایران اوضاع به گونه‌ای دیگر است؛ نه مردم دیگر سرشان برای تجربهٔ انقلابی دیگر درد می‌کند و نه اوضاع حاکمیت به گونه ایست که بتوان راه مصر و تونس را ادامه داد.
حال باید دید مردم تونس که انقلابشان پیروز شده و مردم مصر که انقلابشان در حال پیروزیست چه بدست می‌اورند. هرچند امیدوارم از این همه به خیابان ریختن‌ها کلاهی به بزرگی کاخی که اکنون در تسخیر است نسیبشان نشود ولی تاریخ ثابت کرده است که انقلاب‌ها سرنوشت جالبی را رقم نمی‌زنند؛ حتی اگر رهبرش چگوارایی باشد که نماد آزادی خواهی شد و بعد به قتل مخالفانش دست زد.




برای نمایش تصاویر گالری كلیك كنید








Comments

Post a Comment

از مشارکت شما متشکرم !

Popular posts from this blog

این آخوندهای امروزی

-
Image
گزارشی از روحانیون منبری که مردم بیشتر از بقیه دوستشان دارند: این آخوندهای امروزی احسان نادرپور - روزان : «حاج آقا منبرش رونق داره». «فلانی نفسش حقه». «وقتی میره رو منبر همه جوونا واسش صف می‌کشن». این‌ها همه اصطلاحاتی‌ست که نصیب کمتر شخصیت روحانی می‌شود. بعضی از روحانی‌ها خیلی زود معروف می‌شوند. با منبرهایی که شوخی و جوک و اصطلاحات روزمره چاشنی آن است. اول جوان‌ها پامنبری ثابت آن‌ها می‌شوند و بعد کم کم فیلم سخنرانی‌هایشان سر از یوتیوب و فیس‌بوک جاهای این چنینی درمی‌آورد. آخوندهای باحال و دوست داشتنی خیلی زود از محله و مسجد خودشان به چهره‌ای ملی تبدیل می‌شوند. بنر حضورشان در مراسم‌های مختلف این‌ور و آن ور کشور خودنمایی می‌کند گاهی مشهد، گاهی قم؛ گاهی بابل، گاهی کرمان و روزهای لوکسِ مذهبی هم تهرانی‌ها منبرشان را رزرو می‌کنند. آنها سعی می‌کنند با آنچه جوان‌ها سر و کار دارند آشنا شوند و سر از کار جوان‌ها در بیاورند. در مسجد با جوان‌تر ها صمیمی می‌شوند و بعد منبرهایشان با آنها گپ می‌زنند. به واسطه‌ی سن پایین این روحانی‌ها خیلی از مسایلی که قدیمی‌تر ها از جوانان درک نمی‌کنند را م...
خواندن ادامه ی مطلب »»

واحد هفت - کودتاگرانِ امروز

-
Image
کودتاگرانِ امروز احسان نادرپور در تحریریه‌‌ی ما صندلی نقش اساسی بازی می‌کند. نزدیک به 90 درصد صندلی های تحریریه به میمنت نشستن فرهاد عشوندی بر رویشان قابلیت اصلی خود را از دست داده‌اند. اولش که روی صندلی می‌نشینی اتفاق خاصی نمی‌افتد اما بعد از چند ثانیه یک‌هو نیم متر پرتاب می شود به سمت پایین. بعدش هم که به آن تکیه می‌دهی همه چیز روبه‌را است اما بعد از چند ثانیه او هم پشتت را خالی می‌کند و به عقب پرت می‌شوی. لامصب ها از اول نمی‌گویند چه کاره‌اند... تکیه کنیم به شما؟ دل‌مان بهتان گرم شود؟ می‌زارن جایت محکم شود بعد حالت را می‌گیرند. اساسا خاصیت صندلی‌ها در اینجا همین است. خیلی بی‌وفا و نامروت طور هستند. اما اینجا دو صندلی هستند که صاحبانش مشخص است. کسی نه میتواند و نه حق دارد روی آن بنشیند. از آن صندلی های گرم و نرمی که پشتی‌اش نیم متر از قد آدم هم بالاتر می‌زند. این دو صندلی متعلق به سیامک رحمانی و هیوا یوسفی ست. از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان بعضی وقت‌ها که دفتر نیستند می‌روم و چند ثانیه‌ای روی صندلی‌شان جلوس می‌کنم تا بفهمم حال خوش سیری چند. هیوا یوسفی آخر هفته ...
خواندن ادامه ی مطلب »»

۸۸ خاطره ی غیر سیاسی از سال ۸۸ :

-
Image
۸۸ خاطره ی غیر سیاسی از سال ۸۸ : سال ۱۳۸۸ یکی از سالهای پرخبری بود که برای نسل جدید تجربه هایی به همراه داشت ، حال برای یادآوری این خاطره ها  نگاهی گذرا به آن میاندازیم : ۱-      نرسیده به بهار ۸۸ و تقریبا تقاطع اواخر ۸۷ خاتمی بدون خداحافظی رفت و خیلی ها از دستش ناراحت شدن و گفتن رفیق نیمه راهی ۲-       عده ای جوان ، بلا تکلیف ماندند که حالا این موسوی که قراره از طرف ما حمایت بشه کی هست؟ ۳-      اصلا با هوای بهار حال نکردیم خیلی گرم بود ۴-      قالیباف هم می خواست بیاد ۵-      قالیباف گفت نمیام ۶-      حسن روحانی می خواست بیاد ۷-      حسن روحانی هم نیومد ۸-      اصولگرایان منتقد البته لحظه ی آخر محسن رضایی را انتخاب کردند ( کارشناسان معتقدند این امر دقیقه ی ۳+۹۰ اتفاق افتاد ) ۹-      موسوی از سوی احزاب با اقبال عمومی مواجه شد ۱۰-...
خواندن ادامه ی مطلب »»