۩ وجــــــــــــــــــود ۩

کلمات از بدو ورودشان از خیالات و توهمات به دنیای واقعی بیرون ، از خجالتِ آنچه را که واقعیت می پنداشتند آب می شوند ولی جاری نمی شوند . حال آن آب یا یخ می شود و بر زیر پایم می افتد و مرا با سر بر زمین می زند تا بیدارم کند یا بخار می شود و به ابرهای توهم می پیوندد و این امید واهی را ادامه می دهد . قلمم این تنها یاور سکوتم ؛ تا به امروز توانسته از جاری شدن و رسوایی نجاتم دهد و توهماتم را طولانی تر کند . یاور سکوت ؟ چه سکوتی که برایم نه اعتراض بود ، نه رضا و نه الهام بخش وحدت ! تنها و تنها عذابی بوده و هست بی انتها ؛ که پایانش را نه خود می دانم و نه خدا . تنها راه نجات زمان است که بگذرد و نجاتم دهد از این مرداب که هرچه فرو می روم بیرون آمدن از آن سخت تر و نا ممکن تر می شود و شاید رهایی از این بند در چرخش کلید کلمات در قفل سکوت باشد و . . .

برای هر روزمان ؛ از تنها و تنها یک روزتان درس بگیریم کافی ست ------------------------- ---------------------------- -------------------------- کمی که بیشتر نگاه می کنم ؛ می بینم شاید یک لنگه اش همان کفش هایی باشد که کودکی ام رهایشان کردم

شاید شاید شاید بچه تر از این حرفها بودم ! نیمه ی شعبان که می شد واسم خیلی جالب بود .  همه می خندیدن  ، همسایه ها شاد بودن و به هم نذری می دادن . امید رو تو چشمای همه می خوندم . شادی رو تو لباشون می دیدم . اون موقع ها روی نیمه شعبان دید دیگه ای داشتم . یه روزی بود که توی اون روز از کنار هرکی رد میشدی بوی امید می داد ؛ بوی عشق و بوی صبری شیرین . . . انگار همیشه نیمه شعبان ها مردم مثل بعد بازی ایران – استرالیا بودن . . . اما امسال . . . من تغییر کردم یا واقعا این چیزی که میبینم حقیقته ؟ کوچه به کوچه ؛ محله به محله که میگذری مردم رو می بینی . همه بیرون اومدن . محله به محله که میری سبک جشنها فرق میکنه . درصد آبِ شربتهای نذری را بالاتر برده اند ! این را میشود از رنگ شربتهای نذری که بین مردم پخش میشد فهمید . بیشتر به سفیدی میزدند تا نارنجی و قرمز ! ظاهرا همان جشنهای هرساله است ولی من که فرق خیلی زیادی بین شان میبینم . این کجا و آن کجا ؟ اسپندهای دود شده خفه ام میکنند و با صدای مداحانِ بله چی کر می شوم . . . کارها همان کارهای همیشگی ست ؛ آذین بندی...