این جماعت غیر مجاز

                                                

احسان نادرپور- شنبه 23 اسفند - روزنامه روزان :

«مثل این که شما پیام بیست و چهار خرداد رو درک نکردی!» جمله‌ای که با گذشت زمان تبدیل به یک شوخی شد. بعد از انتخابات خرداد 92 عده ای که هنوز نمی‌خواستند تغییر را بپذیرند با این جمله روبرو شدند. آنها که با تداوم مشی اقتدارگرایانه‌ی هشت سال گذشته خو گرفتند و هنوز هم در همان مسیر قدم می‌زنند. در این میان همانند گذشته جوانان و دانشجویان قربانی این تندروی‌ها می شوند. تندروها روزهای تبلیغات ریاست جمهوری با حمله به اولین تجمع جوانان ستاد دکتر روحانی با حضور ایشان، حرمت حسینیه جماران را باز هم شکستند و اعضای فعال ستاد جوانان روحانی و سعید الله بداشتی، رییس این ستاد را بازداشت کردند.

بعد از انتخابات اما این انتظار وجود داشت که مشی گذشته تکرار نشود و راه برای فعالیت‌های قانونی جوانان اصلاح طلب و اعتدال‌گرا باز شود. اما هرچه گذشت دولت که سنگ‌ها را یکی پس از دیگری از راهها برمی‌داشت، توجهی به سنگ‌های پیش پای جوانان و دانشجویان نکرد تا باز هم ثابت شود «هر چی سنگه واسه پای لنگه!»

گروهی که نه اجازه دارد نگرانی‌اش را از به خطر افتادن جان سربازان این مرز و بوم اعلام کند و نه اجازه دارد در 22 بهمن پیروزی انقلاب را جشن بگیرد. گروهی که وقتی به پیشواز وزیر امورخارجه شان هم می‌روند سرزنش می‌شوند.

مجلس که خوب می‌دانست نسل جدید با تندروها و اقتدارگرایان میانه‌ای ندارد، در روزهای ابتدایی دولت شمشیر را از رو بست و هر وزارت خانه‌ای را که بوی امید و جوانه را می‌داد با عدم رای اعتماد سلاخی کرد. وزارت ورزش و جوانان، وزارت آموزش و پرورش و وزارت علوم؛ وزارت‌خانه‌هایی هستند که در خط مقدم اعتدال و امید با اقتدارگرایی مبارزه می‌کنند. اما این وسط باید دید سود سرکوب حس وطن پرستی و امید به کشور به جیب چه کسانی سرازیر می‌شود.

برچسب کاسبین فتنه هم دردی را دوا نمی‌کند و فقط ظاهر درد را التیام می‌بخشد. این روزها دوره‌ی برچسب زدن تمام شده و جوانان امید همانند دیگران اسیر این بازی ها نمی‌شوند. حال این برچسب جریان انحرافی و فتنه گر باشد، یا کاسب و ساکت فتنه . . .

جناب آقای روحانی! شاید گوش تندروها برای شنیدن این حرف ها بسته باشد؛ پس فریادمان را بر سر شما می‌زنیم. دوران تدبیر و امید بهترین فرصت است تا حقوق جوانان را مهم بشماریم، جای اینکه این حق را بر کف دستشان بگذاریم! این جوانان امروز از حق مسلم اعتراض سخن نمی گویند! این جوانان می‌خواهند وطن پرستی و غیرت‌شان را فریاد بزنند. 22 بهمن، و تجمع برای سربازان اسیر نه تنها اقدامی علیه امنیت ملی نیست؛ بلکه در راستای همان امنیتی ست که پنج سرباز اسیر با کمترین امکانات حامی‌اش بودند.

ما چه 18 میلیون باشیم، چه 13 میلیون و چه 300 هزار نفر ؛ جزءی حذف نشدنی از ایران هستیم. پس حق نشاط، امید، انتقاد و زندگی را از ما سلب نکنید. لطفا!